Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Με αφορμή το "Ξεσηκωθείτε" του Ασκητή Αντωνίου

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
 ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΛΕΥΣΗΣ ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ !

 Μωράνθηκε το άλας; Έσβησε το φως; Οι υπερασπιστές της πίστεως εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και έγιναν προδότες; 

ΜΕΛΕΤΙΟΣ & ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ..Λένε:

1-ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΣΤΟ ΝΑΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ
ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ , ΣΒΗΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ...Αλλά δεν πειράζει. Κι έτσι ..ειναι διδακτικος!



(Κυριακή της Ορθοδοξίας, 8.3.2009)
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΑΡΕΛΑΒΕΝ· ΟΥΤΩ ΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ.
Εξοχώτατε κ. Πρόεδρε
Μακαριώτατε
Άγιοι Πατέρες, Αδελφοί,
Η Εκκλησία δεν είναι οργανισμός αυτόνομος. Δεν έχει γνώμη και τοποθέτηση δική της. Οι λειτουργοί της (παπάς, δεσπότης, σύνοδος, πατριάρχης) δεν έχουν εξουσιοδότηση να λένε ό,τι θέλουν. Ου κυριεύομεν της πίστεως. Δεν είμαστε αφεντικά στην πίστη (Α΄ Πέτρ. 5,3· Β΄ Κορ. 1,24).
Η Εκκλησία ως παρέλαβε. Δεν έφτιαξε την πίστη της. Δεν είναι δική της· δημιούργημά της. Την παρέλαβε. Και την υπηρετεί.
Λέγει ο θεοκήρυκας απόστολος· Εγώ παρέδωκα υμίν ό και παρέλαβον· ότι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήλθε στην γη για μας. Και πέθανε για μας· για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για μας· για την δικαίωσή μας (Α΄ Κορ. 15,3).
Και εμείς. Τον είδαμε να πεθαίνει στον σταυρό για μας. Τον είδαμε αναστημένο. Τον είδαμε νικητή του θανάτου. Τον είδαμε στην θυσία Του.
Τον είδαμε και στην δόξα Του την θεϊκή. Το ακούσαμε να μας λέει το σχέδιό Του για μας· να μας δίνει την ευλογία Του· την ειρήνη Του. Τον ζήσαμε. Χορτάσαμε και χορταίνομε μέχρι σήμερα την παρουσία Του. Και το καταλάβαμε, ότι είναι ο μόνος αληθινός Θεός, ο Θεός της Δόξης (Α΄ Κορ. 15,1-8).
Εμείς, λέγει εξ ονόματος της Εκκλησίας η αγία Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδος, αυτό παραλάβαμε· και αυτό κηρύττομε· ότι ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Και εμείς, η Εκκλησία Του, σαν στόμα Του, μιλάμε στο τώρα, αλλά όχι μόνο για το τώρα· μιλάμε για το πάντοτε· για νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων! Και έχομε χρέος, σε ότι και αν κάνομε, και σε ότι και αν λέμε, πάντοτε την αναφορά μας να την έχομε σ’ Αυτόν.
Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα. Μεγάλη εορτή για τον ορθόδοξο λαό μας! Εορτή κριτήριο! Να την τιμάτε την Κυριακή της Ορθοδοξίας σαν την Κυριακή του Πάσχα, φωνάζει ένας άγιος.
* * *
Η Ορθοδοξία, δεν είναι οι εθνικές μας παραδόσεις. Δεν είναι τα έθιμα του λαού μας. Δεν είναι τα μνημεία του πολιτισμού του. Δεν είναι οι εικόνες του. Δεν είναι η γλώσσα του! Όλα αυτά βέβαια, το κάθε τι κηρύττει την πίστη στον Χριστό, έχουν μια ιερότητα. Και οι εκκλησίες. Και τα βιβλία τους. Και οι εικόνες τους. Και οι πέτρες τους και τα ξύλα τους. Στην χρήση τους για την λατρεία του Κυρίου όλα αυτά αγιάζονται. Αλλά δεν θεανθρωποποιούνται.

Δεν είναι αυτά η πίστη. Μαρτύρια είναι. Στόματα είναι. Ξυπνητήρι είναι. Μας δείχνουν την πίστη. Μας θυμίζουν την πίστη. Αλλά δεν είναι, ούτε η πίστη· ούτε μέρος από την πίστη. Μνημεία του πολιτισμού μας είναι. Τα μνημεία του πολιτισμού είναι εκδηλώματα της πίστης και της θεοσέβειας των ανθρώπων της εποχής τους. Εκείνης, που τα παρήγαγε. Και ο πολιτισμός της μαζί. Και όχι μόνο! Και ο ουρανός και η γη παρελεύσονται! Ένα μένει. Ο Χριστός. Ο των αιώνων ποιητής και δεσπότης. Και ο λόγος Του.
Δεν είναι νοσταλγία για το παρελθόν η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Δεν ήρθαμε σήμερα στην Εκκλησία, για να κλάψουμε χτυπώντας το κεφάλι μας σε κάποιο τείχος θρήνων για περασμένα μεγαλεία που χάσαμε! Δεν μας μιλάει για το παρελθόν η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Για το παρόν μας μιλάει και για το μέλλον. Δεν πρέπει λοιπόν εμείς να νοσταλγούμε την αγιοσύνη και το μεγαλείο των αγίων Βασιλείου και Αντωνίου. Δεν πρέπει να ζούμε, ούτε με τα περασμένα. Ούτε για τα περασμένα. Αλλά γιατί;
Λέγει ο τρισμακάριος Παύλος· ΄Εν δε. Για ένα! Ένας πρέπει να είναι ο στόχος μας. Ένας ο πόθος μας. Ξεχνώντας τα περασμένα, να πηγαίνουμε μπροστά· με μοναδικό μας σκοπό και στόχο να φθάσουμε στο βραβείο της άνω κλήσεως του Θεού δια Ιησού Χριστού. Όσοι ούν τέλειοι τούτο φρονώμεν (Φιλ. 3, 13-15). Αυτό πρέπει να το βάλουμε μέσα μας βαθειά.
Η πίστη στον Χριστό είναι η από καταβολής κόσμου σχέση μας με τον Θεό. Γι’ αυτό λέμε· οι προφήται ως είδον, οι απόστολοι ως εκήρυξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύττομεν Χριστόν τον Θεόν ημών.
Ορθοδοξία είναι παράδοση και παραλαβή.
Είναι μια σχέση υπεύθυνη· μια πράξη προσωπική. Μέσα στους κόλπους της Ορθοδοξίας ο άνθρωπος-μέλος της βιώνει την αλήθεια και την ελευθερία. Και κηρύττει την αλήθεια με σεβασμό στην ελευθερία. Την δέχεται με ελευθερία. Την κρατεί με ελευθερία. Την μεταδίδει με αγάπη και ελευθερία.
Την αληθινή πίστη, την πίστη στον Χριστό, δεν την βρίσκει κανείς μόνος του· στοχαζόμενος. Ούτε την ανακαλύπτει με έρευνα. Μια συνέχεια είναι η πίστη. Από καταβολής κόσμου. Κάποιος την παραδίδει. Και κάποιος την παραλαμβάνει. Συνέχεια της πίστης μας χωρίς παράδοση και παραλαβή, πράξεις ελεύθερες, δεν γίνεται.
Την παραδίδει ο Χριστός και εκείνοι που Τον επίστευσαν· πρόσωπα συγκεκριμένα. Και την παραλαμβάνουν, όσοι θέλουν· εκείνοι που τους νοιάζει να έχει η ζωή τους περιεχόμενο. Και όσο πιο πολύ αυτό το ξεχνάμε, τόσο πιο πολύ φτωχαίνουμε. Και διαλυόμαστε. Και ατομικά. Και κοινωνικά. Η κρίση η οικονομική είναι μικρό κακό, μπροστά στην πτώχευση την πνευματική· μπροστά στη πνευματική αφασία.
Σήμερα ζούμε σε μια «κοινωνία» άκρατα ανθρωποκεντρική και ενδοκόσμια· αιχμάλωτη «μεσ’ στον υπνόσακο των ορατών», όπως λέει ο ποιητής (Νικ. Καρούζος).
Βλέπουμε τον ουρανό μολυβένιο.
Τις εκκλησίες κτίρια άχαρα.
Τις εικόνες ζωγραφιές, που δεν μιλάνε πια.
Τα βιβλία της πίστης μας παράξενα και ακατανόητα.
Την πίστη και τα ήθη που υπαγορεύει, απάνθρωπα.

Αλήθεια και ελευθερία είναι οι δυο πόλοι της αληθινής πίστης. Και είτε η αλήθεια υποτιμάται, είτε η ελευθερία, η θεϊκή τάξη παρασαλεύεται. Και ζημιά που επακολουθεί, ταλαιπωρεί τον άνθρωπο.
Η πίστη μας λέγει· Ο Χριστός προσέφερε τον εαυτό Του θυσία για μας. Και οι ιερείς Του, με την χειροτονία, γίνονται μέτοχοί Του. Και πρέπει να παραλαμβάνουν την πίστη στην δική Του αποστολή και στην δική Του θυσία. Ώ πόσο μεγαλειώδης θα ήταν η Εκκλησία του Χριστού, αν οι κληρικοί την απόπνεαν την οσμή της γνώσεως, της αποστολής και τη θυσίας του Χριστού!
Τάχα παράλαβε από τον Χριστό τίποτε ο ιερωμένος, που δεν βλέπει τους χριστιανούς σαν παιδιά του; που δεν έχει διάθεση θυσίας για χάρη τους; Και τι τάχα θα παραδώσει, όταν βλέπει την Εκκλησία σαν χώρο για προσωπική του προβολή και καταξίωση; και όταν στόχο εξόφθαλμο έχει να κάνει καριέρα;

Αλήθεια, επήρε τίποτε από Εκείνο, που γεννήθηκε σε σπήλαιο, και πέθανε σαν κακούργος, και τάφηκε σε ξένο τάφο, ο κληρικός, και πιο πολύ ο μοναχός, που αφήνει την καρδιά του να κολλάει στον πόθο για πολυτέλεια, για μεγαλεία, για πλούτη; Είναι ποτέ δυνατό, μια τέτοια ασυνέπεια να θεωρηθεί συμβατή με την πίστη, με το μήνυμα της βασιλείας του Χριστού;
Όργανα της πίστης θέλει ο λόγος του Θεού και τους σαρκικούς γονείς. Θα ειπείς στον υιό σου· θα το διδάξεις· θα τον νουθετήσεις, λέγει ο Θεός(Έξδ. 13,8,14).
Σήμερα όμως ζούμε σε μια κοινωνία πατροκτονική. Ο πατέρας απαγορεύεται να είναι πατέρας· και ακόμη πιο πολύ απαγορεύεται, να θέλει να είναι πατέρας. Και αυτός ο δυστυχής, παίρνει το σύνθημα σαν τάχα σημείο προόδου· και από φόβο μη και φερθεί στο παιδί του αυστηρά, σαν τους παλιούς μπαμπάδες, γίνεται λίγο σαχλαμάρας· και κάνει στα παιδιά του το φίλο! Μα τα παιδιά, και ιδίως οι έφηβοι, δεν θέλουν φίλους! Φίλους βρίσκουν. Εύκολα και άνετα!...Πατέρα θέλουν, να τα μυσταγωγήσει στην ζωή· να τους δώσει να καταλάβουν σωστά, τι είναι ζωή.
Η σημερινή οικογένεια δεν παραδίδει τίποτε! Το αίτημα φροντίδας των γονιών για τα παιδιά τους, στον σύγχρονο κόσμο περιορίζεται στην διατροφή, στις σπουδές, στην υγεία, και στην επαγγελματική αποκατάσταση.
Τραγική η εποχή μας. Ζητεί, από τα παιδιά, να εξελίσσονται από βιολογική και νομική πλευρά, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα· και αποδοτικά· και από τους γέρους όταν δεν είναι παραγωγικοί, ή όταν απλά είναι ενοχλητικοί, να πεθαίνουν μια ώρα νωρίτερα· και αν αργούν, με ευθανασία! Πως να εξελιχθεί το παιδί σωστά, όταν ο πατέρας, αντί να εμπιστευθεί στο παιδί του, εφόδιο για την ζωή του, την πίστη στον Χριστό, απλά του εμπιστεύεται την πιστωτική του κάρτα; Και δείχνει έτσι στο παιδί του μυαλά πιο παιδικά από ότι έχει εκείνο; Αλλά και τι να του παραδώσει, όταν δεν έχει ο ίδιος τίποτα;
Αυτές και άλλες χειρότερες σύγχρονες αντιλήψεις έκαμαν την κοινωνία της εποχής μας πατροκτονική. Την κάνουν και σκοτώνει την αυθεντία του πατέρα στο σπίτι του, στα παιδιά του.
Και ήλθαν τα επεισόδια του περασμένου Δεκέμβρη. Και να οι νέοι, οι έφηβοι της πρώιμης εφηβικής ηλικίας, σε επανάσταση! Διαδηλώνουν αγανάκτηση για συμβάντα θλιβερά. Φωνάζουν. Ουρλιάζουν. Σπάζουν τζάμια. Καίνε μαγαζιά!
Και ξεσηκώνεται η «εχέφρων» κοινωνία!
-Τα παλιόπαιδα! Που δε σέβονται τίποτε!...
Μα για σταθήτε, αδελφοί! Γιατί φωνάζετε; Πώς προέκυψαν αυτά τα εκδηλώματα; Έτσι ξαφνικά; Τι φταίνε τα παιδιά; Να είμαστε δίκαιοι· Τα γέννησε μια κοινωνία, που διδάσκει, ότι ο άνθρωπος έρχεται από το τίποτε· και πηγαίνει στο πουθενά!...
Με τέτοια φιλοσοφία, τι περιμένατε να έκαναν; Οι κραυγές των παιδιών, που καίνε και σπάνε, πρέπει να διαβάζονται από εμάς, όχι σαν απειλή, που δεν είναι, αλλά σαν ικεσία. Οι αταξίες τους είναι κραυγές, που λένε· Ασχοληθείτε μαζί μας σωστά. Το έχουμε ανάγκη. Παραδώστε μας κάτι! Μιλήστε μας για κάτι πιο πάνω από την κοιλιά! Ειπέτε μας, πως γεμίζει η καρδιά; πώς να αγαπάμε; τι να κοιτάμε;
Δυστυχώς όμως, εμείς οι αρχιερείς, και οι ιερείς, πνευματικοί πατέρες, αλλά και σεις, αδελφοί, βρισκόμαστε φοβερά αποπροσανατολισμένοι. Σε λάθος θέση και στάση. Πάψαμε να είμαστε το αλάτι, όπως μας το ζητάει ο Χριστός. Μα όταν το αλάτι γίνεται άναλο, είτε γιατί εμείς δεν το βλέπουμε πια (το έργο μας) σαν αλάτι της γης, είτε γιατί εμείς δεν το χρησιμοποιούμε σαν αλάτι της γης, τότε αντί για παρηγοριά και ελπίδα, γινόμαστε θλίψη και απογοήτευση. Και σαν αλάτι άναλο, καταντάμε χωρίς λόγο ύπαρξης· αλάτι άναλο· άξιοι βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων (Ματθ. 5,13)· σε αμφισβήτηση και σε απόρριψη.
* * *
Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,
Μακαριώτατε, Πατέρες, αδελφοί.
Λέγει ένας σύγχρονος ποιητής-τροβαδούρος της ανθρωπιάς·
«Το ξέρω, πως όλα χάθηκαν τώρα.
Το ξέρω, το κάστρο σου έχει καεί.
Το ξέρω, πως ψάχνεις μια άγνωστη χώρα,
μια χώρα καινούργια, που κρύβεται εκεί,
μετά το σκοτάδι, μετά τη σιωπή!....
Και όμως πάλι ανοίγει η παλιά πληγή,
ο θυμός σε πνίγει για τα χρόνια, που έχουν πια χαθεί».
(Νίκος Πορτοκάλογλου).
Εμάς, πότε θα μας πνίξει ο άγιος αυτός ο θυμός για τα χρόνια που έχουν χαθεί; Πρέπει να μας πνίξει! Λέει ένας σοφός πρόγονός μας ο μεγάλος φιλόσοφος Πλάτων· Ο άνθρωπος, που δεν έχει διάθεση να κάμει κάτι για τις ιδέες του, δείχνει ένα από τα δυο· ή ότι οι ιδέες του δεν αξίζουν δεκάρα· ή ότι ο ίδιος δεν αξίζει δεκάρα.
Κάτι δεν πάει καλά. Κάτι πρέπει να κάνουμε! Ασφαλώς. Η συνειδητοποίηση του προβλήματος είναι δείγμα γνησιότητας. Και η βούληση για αγώνα για ορθοπόδηση, είναι ζήλος αποστολικός, φρόνημα αποστολικό.
* * *
Μακαριώτατε,
Καλά ξεκινήσατε την αρχιεπισκοπική Σας διακονία, με τη βούληση να είσθε, όχι οργίλος επιτιμητής, αλλά πράος ομολογητής.
Συνεχίστε. Και δώστε τις κατευθύνσεις, που χρειάζονται, να ξαναγίνουμε το αλάτι της γης· για την πίστη στον Χριστό· για την σωτηρία του κόσμου.
Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ.κ. Μελετίου κατά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής της Ορθοδοξίας εις τον Ι. Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου Αθηνών.
ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ




2
Σκέψεις του ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ..από  τη "ΣΠΙΘΑ" ΤΟΥ

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

«ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΟΤΑΙ;»


ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Τον Ιούνιο του 1960, η βασίλισσα Φρειδερίκη προσφώνησε και παρουσίασε, σε συγκέντρωση ανωτέρου επιπέδου στα Ανάκτορα, τον Γερμανό καθηγητή Χάιζενμπεργκ, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Γλώσσα και πραγματικότητα εις την σύγχρονη Φυσική». Κατά την προσφώνηση της εξέφρασε ιδέες πανθεϊστικές, με αποτέλεσμα να δημιουργηθή μέγα σκάνδαλο και χριστιανικά περιοδικά όπως η «Ενορία», η «Χριστιανική Δημοκρατία» και η «Σπίθα» να ελέγξουν το ατόπημα της, χωρίς όμως η Ιερά Σύνοδος και το Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο (1-6-1963) να λάβουν θέσι πάνω στο σκάνδαλο αυτό και μάλιστα μετά από αναφορά του τότε ιεροκήρυκος αρχιμ. Αυγουστίνου Καντιώτη.
Λόγω της αδιαφορίας της τότε Επίσημης Εκκλησίας και του Θεολογικού Κόσμου να λάβουν θέσι και να ελέγξουν το ατόπημα της βασίλισσας, ο π. Αυγουστίνος εξέδωσε τον Μάιο του 1963 το υπ, αριθμ. 260 φύλλο της «Σπίθας» με τίτλο «ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΟΤΑΙ;» το οποίο παρουσιάζουμε σε περιληπτική διασκευή, διότι είναι άκρως επίκαιρο για σημερινά παράλληλα εκκλησιαστικά γεγονότα, που συμβαίνουν με την ανοχή ή το χειρότερο με την πρωτοβουλία της Επίσημης ανά τον κόσμο Ορθόδοξης Εκκλησίας.
* * *
ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΟΤΑΙ;
Ο ανεκτίμητος θησαυρός
Η πίστι, η ορθόδοξη χριστιανική πίστη, είναι πολύτιμος μαργαρίτης, ανεκτίμητος θησαυρός. Είναι η σπουδαία παρακαταθήκη και η κληρονομιά που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας. Την πίστι αυτή πρέπει να τη διαφυλάξουμε αμόλυντη και καθαρή. Να την ομολογούμε και να την διακηρύττουμε ενώπιον πάντων. Τη σημαία της πίστεως ποτέ δεν πρέπει να υποστείλουμε. Γι’ αυτήν πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε συνεχώς και μέχρι θανάτου και να θεωρούμε υψίστη ευτυχία να πεθάνουμε γι’ αυτήν.
Η διαφύλαξι της Ορθοδόξου Πίστεως, η ομολογία και η προβολή της είναι το πρώτο και κύριο καθήκον κάθε Χριστιανού. Ακόμη και νήπιο να είναι, όπως ο άγιος Κήρυκος (15 Ιουλίου), μπορεί και πρέπει να ομολογήση και δια του μαρτυρικού αίματος να προσυπογράψη το «Πιστεύω» της Ορθοδοξίας.
Αν όμως οι λαϊκοί Χριστιανοί επιβάλλεται να διαφυλάττουν και να ομολογούν την Ορθόδοξη Πίστη, πολύ περισσότερο αρμόζει και είναι επιτακτικό καθήκον των κληρικών και μάλιστα των επισκόπων. «Ω Τιμόθεε την παρακαταθήκην φύλαξον, εκτρεπόμενος τας βεβήλους κενοφωνίας και αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως, ήν τινες επαγγελλόμενοι περί την πίστιν ηστόχησαν» (Προς Τιμ. Α΄ 6,20) λέγει ο Παύλος στον επίλογο της επιστολής του προς τον Τιμόθεο, επίσκοπο Εφέσου, και μέσω αυτού εις όλους τους επισκόπους.
Οι φύλακες
Το ότι το ουσιώδες και πρώτιστο καθήκον του επισκόπου είναι η διαφύλαξι, ομολογία, διακήρυξι, και υπεράσπισι της Ορθοδόξου Πίστεως φαίνεται και στοτυπικό της χειροτονίας του επισκόπου. Ο εψηφισμένος επίσκοπος πριν χειροτονηθή στέκεται στο μέσον του ναού και απαγγέλει το «Πιστεύω» ως έχει και ακόμη πλατύτερα διά της διακηρύξεως της Ορθοδόξου Πίστεως και δια της αποκηρύξεως όλων των αιρετικών.
Στα ενταλτήρια γράμματα με τα οποία εφοδίαζε η Εκκλησία παλαιότερα τους χειροτονηθέντες αρχιερείς το πρώτο καθήκον που τους υπενθύμιζε ήταν η φύλαξη της Ορθοδόξου Πίστεως. Διά του θεσμού της αρχιερωσύνης «τα της καθαράς και αμωμήτου πίστεως διαφυλάττεται γνωρίσματα και ανόθευτον ταύτης εναστράπτει της Ορθοδοξίας το κάλλος». Και «τα θεία και αποστολικά θεσπίσματα, χερσίν υπτίαις, εισδέχεσθαι και ως θεοχαράκτους πλάκας ταύτα τιμάν και φυλάττειν» (Σύνταγμα Ράλλη-Ποτλή, Αθήναι 1855, τομ. 5, σ. 544).
Επίσκοπος! Και μόνον το όνομα αυτό, παρατηρεί ο Ζωναράς στην ερμηνεία του ΝΗ΄ αποστολικού κανόνος, πρέπει να είναι μία διαρκής υπόμνησι του πνευματικού χρέους του επισκόπου απέναντι του λαού. Επίσκοπος είναι ο φρουρός, που από υψηλό μέρος επισκοπεί, μήπως αντιληφθή κάποια εχθρική ενέργεια των εχθρών. Αλλοίμονο εάν ο επίσκοπος κοιμηθή. Η πόλι θα καταστραφή εξ αιτίας του. Προς αυτόν απευθύνεται η φωνή του Ιεζεκιήλ (3,15) «Υιέ ανθρώπου, σκοπόν τέθεικά σε τω οίκω Ισραήλ και τω οίκω Ιούδα· ει μη διαστείλη, μηδέ λαλήσης αποθανείται ο άνομος εν τη ανομία αυτού και το αίμα αυτού εκ της χειρός σου εκζητήσω».
Ο δε σοφός κανονολόγος Νικόδημος Μίλας τονίζει ότι «δικαίωμα άμα και καθήκον του επισκόπου είναι να αγρυπνή ίνα εν τη επισκοπική αυτού επαρχία τηρήται η υγιής διδασκαλία, πάσα δε ψευδής διδασκαλία αρξαμένη διαδίδεσθαι, φυγαδεύηται» (Εκκλ. Δίκαιον, Αθήναι 1906, σ. 525).
Λοιπόν ακούγεται σε κάποια επισκοπή κάποια «βέβηλη κενοφωνία και αντίθεσις της ψευδωνύμου γνώσεως» δηλαδή κάποια διδασκαλία που δεν συμφωνεί με την ορθή διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Τότε το τι πρέπει να κάνη ο επίσκοπος είναι ξεκαθαρισμένο από τα όσα εκθέσαμε. Θα πρέπη ο ποιμένας ν’ αρπάξη τη σφενδόνα του Πνεύματος, να εξαπολύση τα τσομπανόσκυλα, να καλέση εις βοήθεια τους γειτονικούς ποιμένες και με όλα τα μέσα να διώξη μακριά τους κήρυκες της αιρέσεως και της πλάνης. Αλλά αν αυτοί δεν είναι τιποτένιοι αλλά μεγάλοι και ισχυροί τότε τι γίνεται; Τότε θ’ αποκαλυφθή πόσο ισχυρή είναι η πίστι του επισκόπου. Εάν είναι μικρή, χλιαρή και αδύνατη, υπάρχει κίνδυνος ο επίσκοπος από συνήγορος και υπερασπιστής της πίστεως λόγω θέσεως, να γίνη συνήγορος και υπερασπιστής της οιασδήποτε κακοδοξίας και πλάνης λόγω δειλίας και να καταντήση προδότης.
Υπόδειγμα ηρωϊκού επισκόπου
Σε περίπτωσι όμως που ο επίσκοπος είναι πιστός και γενναίος θα φερθή όπως ο Μ. Βασίλειος στον ύπαρχο του αυτοκράτορα Ουάλεντα (304-378), τον Μόδεστο, ο οποίος πίεζε τους επισκόπους να υπογράψουν υπέρ του αρειανισμού. Ο Μ. Βασίλειος απτόητος από τις απειλές για δήμευσι περιουσίας, εξορίας ή θανατικής καταδίκης, αρνήθηκε. Τότε ο Μόδεστος του είπε ότι κανείς επίσκοπος δεν του μίλησε έτσι. Και ο Μ. Βασίλειος απάντησε «Φαίνεται ότι δεν συνάντησες πραγματικό επίσκοπο».
Προφητική φωνή Πατριάρχου
Εάν έκαστος επίσκοπος και μόνος του υποχρεούται να υπερασπίζεται τα ορθόδοξα δόγματα από οπουδήποτε και αν προσβάλλονται, πολύ περισσότερο την υποχρέωσι αυτή την έχει το σύνολο των ιεραρχών, η Ιερά Σύνοδος ή η Διαρκής Ιερά Σύνοδος που την αντιπροσωπεύει. Η υπεράσπισι της Ορθοδόξου Πίστεως είναι το κυριώτερο καθήκον της Ιεραρχίας και της Διαρκούς Συνόδου. Αυτό το τονίζουν όλοι οι Καταστατικοί Χάρτες της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, όσοι από του 1850 μέχρι σήμερα έχουν εγκριθή.
Τούτο τόνισε και ο Πατριάρχης Κων/πόλεως ο Άνθιμος Δ΄ λίγους μήνες μετά την ανακήρυξη της Εκκλησίας της Ελλάδος σε αυτοκέφαλη. Έστειλε βαρυσήμαντη πατριαρχική επιστολή υπογεγραμμένη και από τους Συνοδικούς Αρχιερείς προς την Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και συνιστά την προσοχή της Ι. Συνόδου ότι πρέπει να κρατήση άχραντη και αμόλυντη την κιβωτό της Εκκλησίας μέσα στην οποία έχει εναποτεθή ο θησαυρός της πίστεως.
Δυστυχώς όμως όταν κυβερνήτες της Ελλάδος αποτόλμησαν όσα δεν είχαν τολμήσει αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι επί τουρκοκρατίας, εκδίδοντας αντιευαγγελικούς νόμους, ουδείς των επισκόπων –κατά τον Χρήστο Ανδρούτσο– είχε την αυταπάρνησι να θυσιάση τον θρόνο χάριν της Ορθοδοξίας. Σαν λαγοί έτρεμαν και ζάρωναν μπροστά στους ισχυρούς. Διαβάζοντας την εκκλησιαστική ιστορία της νεώτερης Ελλάδος και βλέποντας με πόση χλιαρότητα αντιμετώπισε η επίσημη Εκκλησία ύψιστα θέματα αναγκάζεται να ρωτήση· Μωράνθηκε το άλας; Έσβησε το φως; Οι υπερασπιστές της πίστεως εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και έγιναν προδότες; ΠΗΓΗ:http://pmeletios.com









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου